ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

ΙΤΕ  ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΗΜΕΡΟΝ ΠΑΙΔΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ  ΙΤΕ

Τι να περιμένω!
Που με κρατούν πισθάγκωνα δεμένο,
αυτοί  που χρήστηκαν κυρίαρχοι του κόσμου.
κι είναι αβάστακτος ο πόνος κι καημός μου.

Σε τι  να ελπίζω! 
Σημαία χωρίς κοντάρι ανεμίζω.
Της οικουμένης ο ναός κοίτα κουρσεύεται
κι η κάθε είδους λευτεριά αλυσοδένεται.

Κοιτώ με δέος!
Ένας  λαός  μελλοθανάτων, τελευταίως
 να οδηγείται  σαν τυφλός στα κρεματόρια,
λένε  πατρίδα μου περάσαμε τα όρια;

Βράζει η ψυχή μου!
βογγώ μα φιμωμένη η φωνή μου,
«ας  πολεμήσουμε με όπλα τις αξίες
παραμερίζοντας   θεωρίες κι απραξίες»   

Που να ακουμπήσω!
Που δεν μου έμεινε φωνή  να τραγουδήσω,
άσμα θρηνητικό  της άγιας γης μου
 για τα ιερά και όσια της φυλής μου.

Αναρωτιέμαι!
Κοιτώ  τα όπλα μου και συλλογιέμαι
 σαν τι να σκέφτονται οι πρόγονοί μας.
Αχ! είναι η ντροπή όλη δική μας.

Ντροπή και χάλι
 «ήρωας σαν Έλληνας» θα γίνω πάλι
το φερετζέ της ευτυχίας στην άκρη αφήνω  
και τα όπλα τα ιερά ου καταισχύνω.

 Δεν θα επιτρέψω!
 Στο ένδοξο μου  παρελθόν θα επιστρέψω,
 Απ΄τον Αλέξανδρο βοήθεια θα ζητήσω
 τον Μιλτιάδη ,τον Λεωνίδα  θα ξυπνήσω.

Θα τη φορέσω!
τη φουστανέλα του τσολιά μόλις μπορέσω.
 Στον γέρο του Μωριά ευχή θα πέψω
 και της Ελλάδος του θεούς θα ικετέψω.
 

Πότε, αχ! πότε!
  θα ζωντανέψουμε ξανά το αρχαίο το τότε. 
Παίδες Διός,  πάλι εμπρός, τον  παιάνα πείτε
« Ίτε και πάλι σήμερα παίδες Ελλήνων Ίτε»

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ
(δασκάλα,ποιήτρια, συγγραφέας)

ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΤΗΣ ΑΡΠΑΓΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΤΗΣ  ΑΡΠΑΓΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

2η Στεφανιοδρομία

Την Κυριακή 30 Απριλίου ο σύλλογος Μαραθωνοδρόμων Κρήτης σε συνεργασία με τους Δήμους Γόρτυνος και Φαιστού  αναβίωσαν  τα ΕΛΛΩΤΙΑ.

Ήταν τα Ελλώτια μυστηριακή γιορτή που τελούνταν στην αρχαία Κρήτη  προς τιμή της Ευρώπης Ελλωτίδος. Εκεί οι εορταστές περιέφεραν  στεφάνι από μυρρίνη που είχε περίμετρο 20 πήχεων και έλεγαν ότι «εν αυτώ τα της Ευρώπης οστά κομίζεσθαι, ην εκάλουν Ελλωτίδα»^.
Στεφάνι με διάμετρo εννέα μέτρων  περιέφεραν οι  εορταστές επί αμάξης  και κατά την προχθεσινή αναβίωση του δρώμενου, ενώ κάθε χωριό συμμετείχε με  δικό του στεφάνι ομοίων διαστάσεων. Με κεράσματα  και χειροκροτήματα υποδέχοντο  σε κάθε χωριό τούς  μαραθωνοδρόμους  αλλά και το συμμετέχον πλήθος και στη συνέχεια συμμετείχαν κι οι ίδιοι  στην πομπή.

Μια πομπή  που ξεκίνησε, από το χωριό Πραιτώρια,  μετέφερε το στεφάνι  κατά μήκος της Μεσσαράς από τα χωριά Χάρακας, Στέρνες, Γκαγκάλες, αγίους  Δέκα, Μοίρες και άλλα   και περνώντας ανάμεσα από τα ιερά βουνά του Κόφινα και του Ψηλορείτη, ξαναζωντάνεψαν   την αναβίωση του μύθου της Ευρώπης και την αναγέννηση της φύσης.Κατά το πέρασμα  του θεϊκού στεφάνου από την Γόρτυνα ένιωθες  μύθους να ζωντανεύουν, μύθους που ακόμη δεν ερμηνεύτηκαν, γιατί οι μύθοι είναι φορείς μεγάλων αληθειών που περιμένουν να αποκαλυφτούν. Πληροφορίες   που σοφός νους τις έδωσε κεκαλυμμένες  για τις διαφυλάξει από τις επερχόμενες καταστροφές σε καιρούς που πολέμιοι του αρχαίου πνεύματος, αφάνισαν  τις γνώσεις των μεγάλων μας προγόνων. Μπροστά στον αιωνόβιο πλάτανο ο νους αναπλάθη σκηνές του μύθου. Σύμφωνα με την ελληνικά μυθολογία η Ευρώπη ήταν κόρη του Αγήνορα και της Τηλεφάεσσας ηγεμόνων της Φοινίκης. Μια μέρα πήγε στο λιβάδι κοντά στην παραλία να παίξει με τις φίλες της και να μαζέψει λουλούδια. Εκεί την συνάντησε ο Θεός Δίας ,ο οποίος μόλις την είδε τον χτύπησε ο έρωτας. Πήρε τότε την μορφή ταύρου και πλησιάζοντας έπαιζε μαζί της. Ήταν όμορφος και κατάλευκος με ωραία στριφογυριστά κέρατα και μάγεψε την μικρή Ευρώπη που τόλμησε να ανεβεί στην πάνω του. Μόλις έγινε αυτό ο Δίας –Ταύρος όρμησε προς τη θάλασσα και κολυμπούσε. Αυτή τρομοκρατημένη με το αριστερό κρατιόταν από το κέρατο για να μην πέσει και με το άλλο κρατούσε το πέπλο της που ανέμιζε στον αέρα. Η θάλασσα έμεινε ακύμαντη ενώ Έρωτες πετούσαν λίγο πάνω από την θάλασσα τραγουδώντας τον υμέναιον. Νηρηίδες ημίγυμνες, καβάλα στα δελφίνια πήγαιναν δίπλα- δίπλα από την κοπέλα χειροκροτώντας. Το γένος των Τριτώνων κι όποιο άλλο θαλάσσιο πλάσμα δεν προκαλεί φόβο στο μάτι χόρευαν. Το αποκορύφωμα δύο Τρίτωνες κουβαλούσαν την Αφροδίτη ξαπλωμένη σε ένα κοχύλι να ραίνει με όλων των ειδών τα άνθη την νύφη.

Όταν η νυφική πομπή έφθασε στην Κρήτη ο Ταύρος εξαφανίστηκε και δίπλα στην κόρη βρέθηκε μεγαλοπρεπής ο Δίας.  Πήρε την Ευρώπη κατακόκκινη  και με το βλέμμα χαμηλωμένο  και την οδήγησε στο Δικταίον Άνδρο. Στην συνέχεια ξενάγησε την Ευρώπη σε όλην την Κρήτη και συνεβρέθησαν εκ νέου κάτω από τον πλάτανο στην περιοχή της Γόρτυνος που από τότε έμεινε αειθαλής.

  Καρπός του έρωτα του Δία και της Ευρώπης ήταν ο Μίνωας, ο Ραδάμανθυς και ο Σαρπηδόνας. Αργότερα, όταν ο Δίας την εγκατέλειψε και πήγε στον Όλυμπο, εκείνη πήρε για δεύτερο σύζυγο τον βασιλιά της Κρήτης, Αστέριο, ο οποίος υιοθέτησε τα παιδιά που είχε αποκτήσει από τον Δία. Μετά τον θάνατο του, τον θρόνο της Κρήτης πήρε ο μεγαλύτερος από τους θετούς γιους του, ο Μίνωας.

 Ω!  μύθοι ανερμήνευτοι πόσα μυστικά  έχετε να  αποκαλύψετε όταν έρθει η ώρα να αποκαλυφτείτε! Σήμερα επιχειρήθηκε δειλά –δειλά η απομυθοποίηση   της αρπαγής της Ευρώπης από τον Δία που μας έφερε πιο κοντά στην αλήθεια.

 Το όνομα της Ευρώπης προέρχεται πιθανόν από το ευρύς + ώψ που σημαίνει αυτήν  που έχει μεγάλα μάτια, που βλέπει μακριά, άρα κατέχει την γνώση. Αυτήν  την  γνώση ήρθε ο Δίας να σπείρει στην Κρήτη και στην συνέχεια να την διασκορπίσει σ’  όλην την Ευρώπη, που οφείλει το όνομά της στην Ευρώπη του Δία. Στο σημείο αυτό αισθάνεσαι ένα τσίμπημα  να σου σουβλίζει την καρδιά.
 Γιατί  ενώ η φύτρα  του Αγήνορα η γαλανή Ευρώπη

 στην γηραιά την ήπειρο το όνομα έχει  χαρίσει,σήμερα  κάποιοι  αμφισβητούν  την θέση της Ελλάδος σε χώρο με  ελληνικό όνομα στολισμένο.
Τώρα  ψυχροί επιλήσμονες, των Ολυμπίων την χώρα, στην φτώχεια, στην ταπείνωση στον όλεθρο ωθούνε.

Η αναβίωση αυτών των δρώμενων έχει πολλή μεγάλη σημασία. Οι μεν  Έλληνες να πληροφορηθούν επιτέλους αυτά που για αιώνες τους απέκρυψαν, οι δε Ευρωπαίοι να καλοσκεφτούν, το ποιος χρωστάει στον άλλο. Να καταλάβουν ότι
η Ευρώπη αν λείπει η Ελλάς, Ευρώπη δεν λογάται.

Αν μπορούσες εκείνη τη στιγμή του ταξιδέματος να αφουγκραστείς  τους μυστικούς ψιθύρους της καρδιάς  των παραβρισκόμενων θα άκουγες μια κραυγή έκκλησης προς το θείον.

 Την λαλούσα σιωπή διέκοψε η προσταγή συνέχισης της πορείας. Φορτωμένοι με ποικίλα συναισθήματα, η πομπή συνέχισε  την πορεία με την λουλουδοστεφανωμένη Ευρώπη  να προηγείται.  Οι αθλητές τρέχοντες,  οι αγαπώντες την πεζοπορία βαδίζοντας και οι υπόλοιποι με τα αυτοκίνητα σε αργή κίνηση έφθασε η πομπή στο Δημαρχείο Μοιρών. Μια καλογραμμένη αφίσα καλωσόριζε τους δρομείς ενώ

ζωγραφιές μαθητών εμπνευσμένων από τον μύθο κοσμούσαν τους εξωτερικούς τοίχους του Δημαρχείου. Τα κεράσματα πλούσια και τα καλωσορίσματα καρδιακά. Ακολούθησαν ομιλίες και απαγγέλθηκαν ποιήματα.  Κουβαλώντας μέσα μας το σπέρμα του γελαστού Διονύσου καταλήξαμε σε συμπόσιο με όλα τα καλά. Μέσα μας όμως έπαιζε κρυφτούλι ο φόβος για το τι περιμένει εμάς και την πατρίδα μας. Μέσα όμως από το φόβο νάτην  ξεπετιέται η ελπίδα: Ίσως πλησιάζοντας τον χαμό να ζωντανέψουμε  την θαμμένη  πολιτιστική μας κληρονομιάς που έχουμε το προνόμιο να είναι όλη δική μας. Ναι αυτό είναι. Μπορούμε  αναβιώνοντας δρώμενα ιερά αφανισμένα από το θρησκευτικό δρεπάνι να  ενδυθούμε την πρώτη μας  ύλη και να ξαναγίνουμε οι  Έλληνες τού πριν. Κι η αρχή έγινε σήμερα με την αναβίωση του μύθου της αρπαγής της Ευρώπης. Έσσεται Ήμαρ.

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ

(δασκάλα)

 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

                                       (η έννοια του κύκλου)

Στεφάνι με λουλούδια, στεφάνι με δάφνες, στεφάνι μ’αγριελιά, στεφάνι με κισσό, αγκάθινο στεφάνι.

Τα στεφάνια οι αρχαίοι Έλληνες τα χρησιμοποιούσαν για πολλούς  και  διάφορους σκοπούς.  Όσοι πρόσφεραν θυσίες φορούσαν στεφάνια από άνθη. Στους βωμούς των θεών έβαζαν στεφάνια από φύλλα.

Με στεφάνια από μύρτα και κισσό στόλιζαν τους νεκρούς .

 Στεφάνια με τριαντάφυλλα και μενεξέδες φορούσαν οι μετέχοντες σε γάμους, σε γιορτές σε γεννήσεις.

     Στεφάνια κρεμούσαν στις πόρτες των σπιτιών κατά την γιορτή των «ΘΑΡΓΗΛΙΩΝ» αφιερωμένη στην  Μούσα Τερψιχόρη, τον μήνα Μάιο, την σημερινή μας ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ.

Οι πρόγονοι μας είχαν αφιερώσει τους τρεις μήνες τής Άνοιξης στις Μούσες Θάλεια, Μελπομένη και Τερψιχόρη. Στην Θάλεια αντιστοιχούσε ο Ανθεστηριών-Ελαφηβολιών (Μάρτιος). Στη Μελπομένη ο Ελαφηβολιών- Μουνυχιών (Απρίλος) και στην Τερψιχόρη ήταν αφιερωμένος o  Μουνυχιών-Θαργηλιών ( Μάιος).
Η Τερψιχόρη ήταν ένας  συμβολισμός τής χαράς  τής ζωής και ειδικότερα του ανοιξιάτικου γλεντιού. Σωστά θεωρείται η εφευρέτης του χορού κι από εκεί πήρε και το όνομά της «αυτή που ετέρπετο να χορεύει ασταμάτητα». Κατά το μήνα λοιπόν τον αφιερωμένο σε εκείνη εγίνοντο πολλές γιορτές , όπως  ιππικοί αγώνες στο ιερό του Ολυμπίου Διός. Σε πολλά  μέρη της Ελλάδος  οι ιππικοί αγώνες που γίνονται σήμερα  προς τιμή του Άη Γιώργη είναι κατάλοιπο της γιορτής αυτής των αρχαίων Ελλήνων.

Κατά τα «Θαργήλια» έπλεκαν στεφάνια με κλαδιά δάφνης και ελιάς κι αφού τα περιέφεραν με τραγούδια και χαρές τα κρεμούσαν στις πόρτες των σπιτιών.  Στη συνέχεια τα αντικατέστησαν με λουλούδια. Γιατί τώρα στεφάνι κι όχι ένα απλό μπουκέτο λουλούδια. Γιατί  ο κύκλος σαν σύμβολο ολότητας και πληρότητας είχε μεγάλη σημασία για τους προγόνους μας.

Ο θεός Διόνυσος εικονίζεται στεφανωμένος με στεφάνι  κληματαριάς  και τσαμπιά από σταφύλι. Στους δημόσιους αγώνες, αθλητικούς και ποιητικούς εδίδετο στους νικητές στέφανος αντί άλλου βραβείου.

Στέφανο από μύρτο φορούσαν στην Αθήνα οι άρχοντες όσο κατείχαν το αξίωμα.  Πολλές φορές φορούσαν  στέφανο και οι ομιλούντες από το βήμα.

   Τιμητικοί στέφανοι εδίδοντο και εις όσους είχαν ανδραγαθήσει

  Ανάλογα το υλικό που είναι κατασκευασμένο το στεφάνι προσδιορίζει και το χαραχτήρα το συγκεκριμένου κύκλου ζωής.

    Το λουλουδένιο συμβολίζει την ανθηρή ζωή την γεμάτη έρωτα.

     Το δάφνινο την δόξα. Το στεφάνι από φύλλα ελιάς την ειρήνη και τέλος το αγκάθινο τον πόνο, σωματικό και ψυχικό.

Το στεφάνι λοιπόν σαν σύμβολο σήμαινε πολλά. Κατ’ αρχήν το στεφάνι είναι κύκλος, παγκόσμιο σύμβολο ολότητας και πληρότητας.

Ο κύκλος είναι ο χρόνος που εγκλείει το χώρο.

Για τους Ορφικούς ο κύκλος γύρω από το κοσμικό αυγό ονομάζεται ΚΡΟΝΟΣ και  ορίζεται από τον Πυθαγόρα ως η ψυχή του σύμπαντος.

Κατά τον Πλάτωνα ο κύκλος ήταν η κινούμενη εικόνα, μια ακινήτου αιωνιότητος.

Ο κύκλος είναι το σύμβολο της Αφροδίτης  στην Αστρολογία.

Κύκλος είναι οι τέσσερις εποχές του χρόνου.

Οι ομόκεντροι κύκλοι είναι τα  διαφορετικά επίπεδα της ύπαρξης.

Ο κύκλος είναι η ίδια η ζωή. Εξάλλου οι φράσεις «ο κύκλος της ζωής»,  «έκλεισε ο κύκλος του» είναι πολύ γνωστές.

Η ένωση των ανθρώπων σε κοινή ζωή, με τις βέρες (αρραβώνες) και τα στέφανα (γάμος) συμβολίζει, την κοινή τους πορεία και την χάραξη ενός νέου κύκλου ζωής.

Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι αρχαιοελληνικός γάμος ετελείτο  από τους προγόνους μας όπως σήμερα, με νυφικό, πέπλο,  λαμπάδες, κουμπάρο και φυσικά  στεφάνια ,ώστε η εκκλησία αναγκάστηκε να τα διατηρήσει και μάλιστα να ονομάσει το μυστήριο του γάμου «στεφάνωμα».

Απουσίαζαν  βεβαίως οι ευχές –προτροπές προς τα εβραϊκά πρότυπα τα οποία καλούνται   να μιμηθούν  οι εστεμμένοι «δούλοι του θεού» για να είναι ευτυχείς και γόνιμοι.

 Αργά και σταθερά λοιπόν ο κάθε Έλληνας αρχίζει  να συνειδητοποιεί  ότι κάθε τι που τον  συγκινεί  και μιλά στην καρδιά του αποτελεί κλεμμένο αρχαιοελληνικό αρχέτυπο.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΚΑΙ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ

                          ΔΙΟΝΥΣΟΣ

             ΚΑΙ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ

(Εις Ερωφάνης, εις Ζευς, εις Άϊδης ,εις Διόνυσος)

«Έλα, ω Διθύραμβε Βάκχε, έλα να φέρεις τις ιερές  ώρες του ιερού σου έαρος. Με τον οίνον και με οίστρους θεϊκούς ήρθες στους ανθηρούς λειμώνες της Ελευσίνος ΕΥΟΙ  Ω  ΙΟ  ΒΑΚΧΕ  Ω  ΠΑΙΑΝ  κι όλο το έθνος το Ελληνικό πηγαίνει στα όργια τα ΟΣΙΑ  τα ενναετή και ΊΑΚΧΟ σε καλεί, που διώχνει τους πόνους και τις λύπες των θνητών….»

(Δελφικός ύμνος που εψάλλετο κατά τη γέννηση του Διονύσου)

Οι Ελληνικοί μύθοι δεν είναι παραμύθια,  είναι θείες μυστηριακές εμπνεύσεις που δόθηκαν με αυτόν τον τρόπο για  να προστατεύσουν μεγάλες αλήθειες από βέβηλους καιρούς. Δεν υπάρχουν μύθοι ανόητοι, ανήθικοι ή κατάλοιπα δεισιδαιμονιών, όπως χρόνια τώρα προσπαθούν να μας πείσουν  οι πολέμιοι του ελληνικού πνεύματος, αλλά μεγάλες αλήθειες που ζητούν αποκάλυψη όπως στο μύθο του Διόνυσου.

Ο Διόνυσος είναι παιδί του Θεού Διός και της νύμφης Σεμέλης. Θαυμαστή ένωση του θείου με το ανθρώπινο

Η Σεμέλη όμως δεν αρκείται στην απλή ερωτική ένωσή της με το θείο πυρ και ζητά να παρουσιαστεί μπροστά της ο Δίας με όλη του τη μεγαλοπρέπεια.

Η ουράνια περιβολή του Δία κατακαίει την άμυαλη Σεμέλη.

Ο Ζευς αποσπά από την καιγόμενη Σεμέλη το έμβρυο και το τοποθετεί στο μηρό του. Ο γεννηθείς  Διόνυσος φέρει το σπέρμα του ουράνιου φωτός αλλά και τη γήινη φύση της μητρός του.  Αμέριμνο παίζει και γελά όταν δέχτηκε επίθεση από Τιτάνες. Ξεφεύγει αλλάζοντας μορφές .όφις, λέων τίγρης ,ταύρος. Σαν ταύρο τον συλλαμβάνουν. Κομμάτια κάνουν το παιδί σε σούβλες το περνάνε.

Ψήνουν, τρώγουν Ζαγρέα τον θεάνθρωπο.  Η Αθηνά σώζει και μεταφέρει την καρδιά του κατασπαραγμένου Διόνυσου στον πατέρα Δία.  Από τη διασωθείσα καρδιά αναγεννιέται ένας νέος αθάνατος Διόνυσος. Ο νέος  Τρισφανέρωτος Διόνυσος δεν φέρει επάνω του τίποτα το φθαρτό. 

Η αλληγορία της γέννησης, του θανάτου και της αναγέννησης του Διόνυσου αποτελεί ένα από τα μεγαλουργήματα της διανόησης των αρχαίων προγόνων μας. Ανθελληνικό  όμως σύστημα εκπαίδευσης κράτησε και κρατάει μακριά τους Έλληνες από όλες αυτές τις υψηλές ιδέες, που δίνουν απαντήσεις στα πανανθρώπινα ερωτήματα της ζωής, του θανάτου, της ψυχής και της αθανασίας. Ακόλουθοι του Διόνυσου  ήταν  οι Σάτυροι κι οι   Σειληνοί. Περίεργα όντα που μοιάζουν με τον Θεό Πάνα. Το σώμα του τους από τη μέση και κάτω ζωώδες ενώ στην κεφαλή φέρουν μεγάλα αφτιά και κέρατα.

Την ακολουθία συμπληρώνουν οι Μαινάδες οι οποίες πάντοτε γαλουχούν άρρενα τέκνα  ζώων ή ανθρώπων που καμιά φορά τα κατασπαράζουν. Όλα αυτά είναι συμβολισμοί που μας δείχνουν πολύ βαθύτερες έννοιες όταν αποκωδικοποιηθούν.

Οι Έλληνες λάτρευαν το Διόνυσο το θεό της  ανεκδήλωτης  φύσης και του απέδιδαν  τιμές  ίσες με του Απόλλωνα, που ήταν ο θεός της εκδηλωμένης φύσης. Ο Διόνυσος παντρεύεται την Περσεφόνη την  απελευθερώνει από τον Άδη κι ονομάζεται γι’αυτό Διόνυσος ο Ελευθερεύς.

Παντρεύτηκε όμως και την Αριάδνη. Ο Θησέας αφού σκότωσε τον Μινώταυρο με τη βοήθεια της Αριάδνης, την πήρε μαζί του στο γυρισμό για την Αθήνα. Την εγκατέλειψε όμως στην νήσο Άνδρο. Ο Διόνυσος γνωρίζοντας τη φωτεινή ψυχή της Αριάδνης, όπως και όλων των φωτεινών ψυχών, γίνεται ο φυσικός ελευθερωτής τους.

Την λατρεία του Διονύσου μετέφεραν στην Πιερία Θράκες μετανάστες.

Απόλλων, Διόνυσος η διπλή όψη του ιδίου νομίσματος.

Απόλλων ο ήλιος της ημέρας ο νικητής του Πύθωνα.

Διόνυσος ο ήλιος της νύχτας, ο θριαμβευτής τού θανάτου.

Ο Διόνυσος λατρεύτηκε  σε όλα τα μήκη και πλάτης του κόσμου. Τα Διονύσια ήταν γιορτές που γινόταν προς χάρη του. Χαρακτηριστικό των γιορτών αυτών ήταν η ευθυμία, ο ενθουσιασμός, η οινοποσία( με μέτρο), γενικά η χαρά της ζωής. Οι Διονυσιακές γιορτές παρότρυναν τους ανθρώπους να ατενίζουν τη ζωή και τον κόσμο με χαρωπή διάθεση απαλλαγμένοι, από φόβους και προκαταλήψεις.

Τα εν Αγροίς ή μικρά Διονύσια, υπήρξαν η αρχέγονος θρησκευτική τελετή από την οποία προήρθαν οι υπόλοιπες γιορτές.

«Τα μικρά ή εν Αγροίς Διονύσια» τελούνταν τον μήνα Ποσειδεώνα (Δεκέμβριο) κι έπαιρναν μέρος ακόμη  κι οι δούλοι.

Κύριο μέρος της τελετής ήταν ο κώμος, κατά τον οποίον οι « Κωμιστές» κατέληγαν στους δρόμους, εν μέσω θορύβων, μουσικής άτακτης, τραγούδια και χορούς. Ο κώμος   έγινε η βάση  να δημιουργηθεί η κωμωδία.

Κατά τα  Λήναια που  ετελούνταν το μήνα Γαμηλιώνα(Ιανουάριο) η πομπή κατέληγε στο ναό του Ληναίου Διόνυσου όπου διαξάγετο  στιχομυθία μεταξύ ενός που στεκόταν πάνω σε ένα τραπέζι και του χορού. Αυτό απετέλεσε την αρχή της τραγωδίας.

Τα Ανθεστήρια τελούνταν το μήνα Ανθεστηριώνα(Φεβρουάριο).

Στη γιορτή αυτήν τελούνταν και μυστήρια κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Την πρώτη μέρα άνοιγαν τους πίθους, τη δεύτερη πρόσφεραν χοές και την τρίτη γινότανε «ο εξ’ αμάξης κώμος». Βωμολοχίες.

Τα μεγάλα ή κατ΄Αστυ Διονύσια τελούνταν το μήνα Ελαφηβιώνα (Μάρτιο)

 Η θορυβώδης μουσική, τα τύμπανα, τα κύμβαλα ήταν κοινά σε όλες τις Διονυσιακές γιορτές. Της πομπής προηγούντο κανηφόροι παρθένες που έφεραν επί της κεφαλής κάνιστρα (πολλάκις χρυσά) γεμάτα με άνθη και σύκα, Ακολουθούσε άνδρας πάνω σε κοντάρι σε σχήμα συνήθως υπερμεγέθη φαλλού και μετά  άνδρες με γυναικείες ενδυμασίες(ιθύφαλοι). Ο τρισφανέρωτος  Διόνυσος είχε να επιτελέσει σπουδαίο έργο. Το έργο του ήταν να δώσει στην ψυχή του κόσμου την Ελευθερία του. Τα υπ’ αυτού ιδρυθέντα μυστήρια είχαν ως αντικείμενο μύησης τη γέννηση, το θάνατο ,την αναγέννηση.

 Ο Διόνυσος είναι και  στην κυριολεξία ο θεός της αμπέλου και του οίνου, αλλά συγχρόνως  οι αρχαίοι με την λέξη «οίνος» εννοούσαν τον ενδιάμεσον αιθέρα, που είναι απαραίτητος για την αθανατοποίηση του ανθρώπου. Ο Διόνυσος ο Ζαγρεύς ήταν το αντικείμενο της λατρείας των  Ορφικών φυσιολατρών, αλλά τον βλέπουμε και στη λειτουργία των Ελευσινίων μυστηρίων.

 Γενικό χαρακτηριστικό  των εορτών του Διονύσου ήταν η υπερβάλλουσα ευθυμία και ο άκρατος ενθουσιασμός.   Οι άνδρες έφεραν προσωπεία ή χρωμάτιζαν τα πρόσωπά τους.

Άνδρες και γυναίκες περιζωνότανε με αιγίδες (προβγές) και νεφρίδες που είναι δείγματα φυσικού ανθρώπου που δεν έχει μεταλλαχθεί.

Οι πανηγυριστές έφεραν στεφάνους από κισσό και θύρσους.

Η μέθη (πνευματική), η θορυβώδης μουσική, τα κύμβαλα και τα τύμπανα ήταν κοινά σε όλες τις Διονυσιακές γιορτές. με αυτόν τον τρόπο στον αρχικό θίασο του Διονύσου και αισθανόταν το Θεό παρόντα και συμπανηγυρίζοντα. Τις μέρες αυτές γίνεται το έθιμο του γλεντιού, της ψυχαγωγίας και του «μασκαρέματος», της μεταμφίεσης, που έχει παραμείνει   από τις αρχαιότερες «Διονυσιακές γιορτές» των Ελλήνων, όπου οι άνθρωποι μεταμφιέζονταν, χόρευαν, τραγουδούσαν πίνοντας κρασί και το κέφι έφτανε στο κατακόρυφο προς τιμή του Διόνυσου.

 Οι ακολουθούντες την πομπή των Διονυσίων  (θίασος) μεταμφιεσμένοι  σε Σάτυρους, Σειληνούς και  Βάκχες, προκαλούσαν την ελεύθερη εκδήλωση του Διονυσιακού στοιχείου της ψυχής, τον αυθορμητισμό, την απελευθέρωση της εσωτερικής ορμής και δημιουργούσαν τον Διονυσιακό ενθουσιασμό, με την βοήθεια του  «άκρατου οίνου» ψάλλοντας διθυράμβους.

Ο θρησκευτικός και πνευματικός χαρακτήρας των Διονυσιακών γιορτών έδωσε αφορμή να δημιουργηθεί η διδακτική τραγωδία, το σατυρικόν δράμα κι η κωμωδία.

Οι χαρούμενες όμως αυτές  Διονυσιακές γιορτές που ωθούσαν τους ανθρώπους στη λατρεία της φύσης και λύτρωναν τις ανθρώπινες ψυχές από τα σκοτάδια της αμαρτίας και αμάθειας καταργήθηκαν από δοξασίες κατά τις οποίες το γέλιο κι χαρά ήταν έργα του διαβόλου.

 Με την κατάργηση αυτών των γιορτών έσβησε από τα χείλη των Ελλήνων η ανυπόκριτη χαρά και  το άδολο γέλιο, χάθηκε η αίσθηση του χιούμορ και μαζί με αυτά χάθηκε η αίσθηση του ωραίου, η έμπνευση, το φτερούγισμα της ψυχής, η μεγαλοφυΐα, η δημιουργική ικανότητα.

Δεν σβήστηκαν όμως παντελώς γιατί αυτά αν και απαγορευμένα μακροημέρευαν στις ψυχές των Ελλήνων. Απομεινάρια της Διονυσιακής λατρείας είναι τα δρώμενα των απόκρεων που γιορτάζονται απ’ όλους τους Έλληνες με περίσσια αγάπη τρεις Κυριακές και την καθαρά Δευτέρα όπως ορίστηκε από τον Χριστιανισμό.

Η μεταμφίεση, οι μουτσούνες ,οι χοροί και τόσα άλλα δρώμενα  ενσωματώθηκαν  και τελούνται αδιάλειπτα στις νεοελληνικές τελετές των Απόκρεων.Το όνομα των μεταμφιεσμένων είναι  μασκαράδες ή καρνάβαλοι αλλά και διαφορετικό σε κάθε τόπο: Κουδουνάτοι, Κουκόγεροι, Γενίτσαροι, Καμουζέλες, Μούσκαροι, Κατσίβελοι, Ζαπτιέδες.

Αν και  τα δρώμενα σε κάθε τόπο είναι διαφορετικά και αφορούν άλλο γεγονός το κάθε ένα, έχουν ένα και μοναδικό  σκοπό. Να  μας λυτρώσουν από τον αλύτρωτο φόβο  του θανάτου που ελλοχεύει και παραλύει τις ανθρώπινες καρδιές. Αν βάλουμε  καπετάνιο στο τιμόνι της ζωής μας  την χαρά και  το γέλιο να διαφεντεύει την ζωή μας η καθημερινότητά μας αποκτά άλλην διάσταση. Ο επίλογος των Βακχικών δρώμενων της αποκριάς  είναι η καθαρή Δευτέρα.

Η γιορτή της καθαράς Δευτέραςι για την ορθοδοξία  είναι η πρώτη μέρα της Μ. σαρακοστής γιατί οι χριστιανοί καθαρίζονται σωματικά και πνευματικά. Την Καθαρά Δευτέρα συνηθίζεται να τρώγεται λαγάνα (άζυμο ψωμί που παρασκευάζεται μόνο εκείνη τη μέρα),ταραμάς και άλλα νηστίσιμα φαγώσιμα, κυρίως λαχανικά, όπως και φασολάδα χωρίς λάδι. Επίσης συνηθίζεται το πέταγμα χαρταετού.

Την καθαρά Δευτέρα γιορτάζουμε τα κούλουμα.

Κούλουμα είναι ομαδική έξοδος των ανθρώπων στην εξοχή με νοστιμότατα  νηστήσιμα φαγητά συνοδευόμενα  με τραγούδια και χορούς 

Τα κούλουμα είναι γνωστά κι ως κούλουμπα, κούμουλες, κουμουλάθες,ή κούμουλα. Είναι ένα παραδοσιακό λαϊκό πανηγύρι με ρίζες από την αρχαία Ελλάδα. Μια θεωρία θέλει τα κούλουμα να προέρχονται από την, επίσης λατινική, λέξη «columna» –που σημαίνει κίονας, κολώνα– κι αυτό γιατί οι Αθηναίοι συνήθιζαν να γιορτάζουν την Καθαρή Δευτέρα στις «κολώνες», δηλαδή στις Στήλες του Ολυμπίου Διός, χωρίς φυσικά να ξεχνούν να πάρουν μαζί τους το χάρτινο σύνεργο του υπαίθριου παιχνιδιού, τον χαρταετό που τελικά επικράτησε ως έθιμο.  

Κα το πέταγμα του χαρταετού έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Τον τέταρτο αιώνα προ Χριστού, ο μαθηματικός Αρχύτας,φίλος του Πλάτωνος και οπαδός του Πυθαγόρα εμφανίζεται ως εφευρέτης του Χαρταετού. Με τη βοήθεια του χαρταετού ο Βενιαμίν Φραγκλίνος έφτιαξε το αλεξικέραυνο.         

    Ο βλάχικος γάμος, οι μουτζούρηδες , οι κουδουνάτοι, ο αχυρένιος Γρηγοράκης το δικαστήριο(με απρεπέις φράσεις και χειρονομίες), ο χορός των παπάδων , το αλευρομουτζούρωμα, , το αγροτικό καρναβάλι, κι όλα δεν είναι τίποτα άλλο από αρχαία ελληνικά δρώμενα που τόσο έχουν αποτυπωθεί στη συνείδηση του έλληνα που έστω με με άλλη ονομασία συμμετέχει στον εορτασμό τους με όλην του την ψυχή, Κυτταρικές μνήμες αποτυπωμένες στο ελληνικό DNA. 

Με τις γιορτές αυτές των Απόκρεων φτάνομε έτσι, έστω κι από άλλο δρόμο, να μιμηθούμε και να συμμετέχουμε σε τελετές χαράς και ξενοιασιάς που πρόγονοι σοφοί επινόησαν. Πρόγονοι που έβαλαν τα θεμέλια της παγκόσμιας εξέλιξης και  του πολιτισμού. Τελετές όπου η χαρές και οι γέλωτες των πανηγυριστών είναι  τόσο μεγάλοι που διώχνουν  μακριά τα καθημερινά σχεδόν αβάστακτα προβλήματα. Και τώρα  που ένας λαός  που κυοφορεί στα κύτταρα του το σπέρμα της χαράς κι αγκομαχώντας οδηγεί την γαλανή πατρίδα  του στα διάσελα της ιστορίας, τώρα χρειάζεται να πυρποληθούμε  με Διονυσιακό ενθουσιασμό κι έτσι και πάλι αλώβητοι να βγούμε απ΄ την φωλεά λεόντων που μας έριξαν. Αχ πατρίδα μου!Πατρίδα Του Απόλλωνα, του Διόνυσου πατρίδα !

 Σε τι  δεινά σε ρίξανε του κόσμου οι κολασμένοι!. Εσύ όμως χαμογέλασε, για να  βλαστήσει απ’ το στήθος σου η άμπελος Διονυσιακή και φως Απολλώνιας σκέψης. Στις ρίζες σου θα βρεις την γιατρειά σου. Έλληνες ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα των προγόνων μας κατά τον εφετινό εορτασμόν των απόκρεων   κι ας  μεθύσομε από τον οίνον τον πνευματικό του Διόνυσου, κι ας  απελευθερώσουμε το Διονυσιακό στοιχείο του αυθορμητισμού στη ζωή μας γαι να ξαναφέρουμε το γέλιο και την αισιοδοξία σε έναν λαό που ξέχασε να γελά.

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ

(δασκάλα-ποιήτρια-συγγραφέρας)

ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΕΡΑ ΟΧΘΗ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΕΡΑ ΟΧΘΗ

        Τι έπαθε, αλήθεια πάλι «ο Σουλτάνος»  τής γείτονος;  Τι μύγα τον τσίμπησε  κι αμφισβητεί ιστορικές συνθήκες επιβεβαιωμένες και διαταράσσει τις  ούτως ή  άλλως εύθραυστες ισορροπίες;    

      Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Η μεγαλομανία του κι η άρνηση θεμελιωμένων αληθειών τον ωθούν σε δηλώσεις αρρωστημένες. Ποτέ δεν μπόρεσαν οι αιώνιοι φίλοι μας να χωνέψουν τον επιβεβλημένο διαμελισμός των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ήταν o μεγάλος ασθενής του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Το από αιώνων όραμα  των Ελλήνων να συμπεριληφθούν στο χάρτη της Ελλάδος οι αλύτρωτες πατρίδες που αποτελούσαν εστίες ελληνισμού από την αρχαιότητα  και παρέμεναν κάτω από τον τούρκικο ζυγό από τον μαύρο 15^ο αιώνα έφθασε κοντά στην πραγμάτωση,  στις 2 Μάιου 1919. Ο ελληνικός στρατός έκανε απόβαση στην Σμύρνη. Πανηγυρισμοί των Ελλήνων από την μια, γέννηση του εθνικιστικού κινήματος από την άλλη. Με την συνθήκη των Σεβρών το όραμα της Ελλάδος των δύο ηπείρων και των πέντε  θαλασσών, είχε γίνει  σχεδόν πραγματικότητα, για λίγο μόνο. Πάθη, παραλείψεις, προδοσίες, εμφύλιες  διαμάχες,  ανατρέπουν το σκηνικό και φέρνουν την μεγαλύτερη καταστροφή που θα μπορούσε να συμβεί στον ελληνισμό της Μ. Ασίας.  Μια καταστροφή ανεπανόρθωτη στην καρδιά του ελληνισμού, μια καταστροφή που ακόμη πονεί και που δε θα ξεχαστεί ποτέ. Η εικόνα της Σμύρνης να φλέγεται, το αποτρόπαιο θέαμα της σφαγής, των βιασμών, το ποδοπάτημα στην ύστατη προσπάθεια διαφυγής,  δεν πρόκειται ποτέ να σβήσουν από την μνήμη των Ελλήνων.  Δε θα ξεχαστεί όμως και δεν θα συγχωρεθεί κι η φονική αδιαφορία των συμμάχων.

 Η υπογραφή της  Λωζάννης θα περιορίσει τα σύνορα της Ελλάδος εκεί που σήμερα βρίσκονται. Η Ελλάδα που για τρεις φορές απετέλεσε αυτοκρατορία (αρχαιότητα,- Μ. Αλέξανδρος - Βυζάντιο) συρρικνώθηκε στα σημερινά της σύνορα, αλλά έχει αφήσει το στίγμα της από  όπου κι αν πέρασε. Γι’ αυτό κι ακούγεται συχνά (όχι από Έλληνες φυσικά γιατί αυτούς τους κράτησε το σύστημα μακριά από την γνώση ) ότι όλος ο κόσμος είναι Ελλάδα. Αυτά λένε οι ιστορικές αλήθειες. Εσείς τώρα προς  τι κύριε  Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν  αναμοχλεύετε την αναβίωση του Οθωμανικού σας παρελθόντος. Μήπως αυτό οφείλεται σε ρομαντική νοσταλγία; Αφού γνωρίζετε ότι η δήθεν μεγάλη σας αυτοκρατορία  δεν ήταν τίποτα  άλλο παρά η αυτοκρατορία του Μ, Αλέξανδρου και μετέπειτα Ρωμαϊκή ή Βυζαντινή αυτοκρατορία που για 400 χρόνια έμεινε στα χέρια σας. Δική σας  δεν ήταν ποτέ. Προς τι λοιπόν τόση φασαρία. Μια φυλή Μογγόλων είσαστε και η σημερινή σας εμφάνιση  οφείλεται στις επιμειξίες  με τους κατακτημένους λαούς . Μια οικογένεια δεκάδων νομαδικών φύλων με καταγωγή  την Μογγολία και την  ΝΑ Σιβηρία  είστε, τα οποία μετανάστευαν κατά κύματα καθ' όλη την διάρκεια του μεσαίωνα, κυρίως μεταξύ 6ου και 11ου αιώνα.   Ο τουρκισμός είναι μια πιο σύγχρονη έννοια, που εμφανίστηκε τα τελευταία 200 χρόνια.Οι Έλληνες είναι  έθνος που κατοίκησαν  στον ελλαδικό χώρο από τα μέσα της 3^ης χιλιετίας πΧ (αρχικά στην Πελαγονία, στη ΒΔ Θεσσαλία και την ΝΑ Χαονία), στην Κύπρο στα μέσα της 2^ης χιλιετίας π.Χ., και στις παράλιες περιοχές της Μικρά Ασίας λίγο αργότερα. Μπορείτε να συγκρίνετε τα μεγέθη απόστασης  εμφάνισης των δυο λαών κύριε Ερντογάν. Και οι βραχονησίδες λέει δικές τους  εδώ και  τώρα. Ποιες βραχονησίδες αγεωγράφητοι; ποιο Καστελόριζο! Ανοίξτε τον χάρτη να δείτε την Ελληνίδα θάλασσα ως πού απλωνόταν πανίσχυρη, τότε  που όλη η οικουμένη ομιλούσε ελληνικά κι ακόμη τα ψελλίζει παρά τον πόλεμο εξαφάνισης  των Ελλήνων από το παγκόσμιο γίνεται, άλλοτε με πολέμους άλλοτε με θρησκείες. Αλήθεια δεν σας αρέσει η «συνθήκη της Λωζάννης»; Ε! να επιστρέψουμε σε αυτή «των Σεβρών» κι οι Έλληνες να διεκδικήσουν  τα δικά τους, τα από πάντα δικά τους κι όχι κατακτημένα.

Και τώρα που η  Άγκυρα σηκώνει... μπαϊράκι πολέμου στο Αιγαίο αμφισβητώντας μετά την Συνθήκη της Λωζάννης και την ελληνική κυριαρχία στα Ίμια και φέρεται να διεκδικεί τις ελληνικές  βραχονησίδες τι κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση  για να υπερασπιστεί τα….σύνορα της;  Γιατί και δικά της σύνορα δεν είναι;

Και τι ακούει, λέει, ο υποψήφιος  χαλίφης; Τις ομιλίες  από τα κοντινά νησιά. Τι λένε αλήθεια αυτές οι φωνές. Γνωρίζει κανείς από την Τουρκία να τις ερμηνεύσει;    Είναι ομιλίες τούρκων κατοίκων που ζουν εκεί ξεχασμένοι από την ημέρα της υπογραφής της Λωζάννης; Όχι, είναι φωνές ελληνικές βγαλμένες από χείλη ελληνικά που  δεν έχουν τίποτα να σας πουν. Ούτε τα τραγούδια τους και οι μουσικές που φθάνουν στ’ αφτιά σας, σας λένε τίποτα. Μπορείτε να αποκωδικοποιήσετε την φλυαρία του  Έλληνα μπάτη, το μουρμουρητό της θάλασσας, το ήχο των βοτσάλων της  αμμουδιάς, από  την αντίπερα όχθη; Και βέβαια όχι γιατί δεν μιλάνε την γλώσσα σας. Δεν σας συγκίνησαν  ποτέ αυτοί οι ήχοι γιατί δεν απευθύνονται σε σας.  Για τις φωνές αυτές υπάρχουν αποδέχτες.  Υπάρχουν  στο χώμα αυτό το αιματοβαμμένο, κόκκαλα αγιασμένα δικών μας προγόνων, υπάρχουν  ψυχές ελληνικές που πεταρίζουν ελεύθερες στο αέρα της Ιωνίας και που δεν μπορείτε να τους απαγορεύσετε την παραμονή, γιατί εκεί γεννήθηκαν μεγάλωσαν και πότισαν με το γάλα της γνώσης ολόκληρη την ανθρωπότητα! Αυτοί  ακούν και καταλαβαίνουν,γιατί σ’ αυτήν την περιοχή,  της Ιωνίας εμφανίστηκε για πρώτη φορά η φιλοσοφική σκέψη. Αυτοί έθεσαν τα αιώνια ερωτηματικά. Ποια είναι η  «αρχή και ποια τα αίτια των όντων». Πιο το  πρωταρχικό στοιχείο του κόσμου  (  γη,   αέρας,  νερό,  φωτιά).   Στην Μίλητο έζησαν οι πρώτοι φιλόσοφοι: ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος και ο Αναξιμένης. Ακολούθησε η Έφεσος, η πατρίδα του Ηράκλειτου, και στην  συνέχεια άλλες πόλεις και περιοχές, μακριά από την Ιωνία . Αυτοί θεμελίωσαν τα  μαθηματικά,  την  αστρονομία  και  τη  γεωγραφία. Στο κέντρο του κόσμου  τοποθέτησαν τη Γη (γεωκεντρικό πρότυπο του σύμπαντος).Προσδιόρισαν την έννοια του απείρου, κι έδωσαν απαντήσεις σε αναπάντητα ως τότε ερωτηματικά. Αυτοί λοιπόν ακούν τις φωνές της αντίπερας όχθης και τις  καταλαβαίνουν τέλεια. Χαίρονται  με τις χαρές τους και λυπούνται με τις λύπες τους. Γιατί μιλούν την ίδια γλώσσα εδώ και χιλιάδες χρόνια, γιατί αυτή η γλώσσα, ήταν η γλώσσα που μίλησαν κι έγραψαν κι ίδιοι. Μπορεί, επιτήδειοι, να αφαίρεσαν από αυτήν την γλώσσα τα  στολίδια της τα θεϊκά που την έκαναν να είναι η μητέρα των γλωσσών, αλλά στην ουσία παρέμεινε η ίδια.  Κι ο παππούς Όμηρος καθισμένος στις αμμουδιές της Σμύρνης ακούει, βλέπει, κρίνει, συγκρίνει  και συνθέτει νέες ραψωδίες για την πολύπαθη πατρίδα του.
Εσύ τούρκε πρωθυπουργέ γρι δεν καταλαβαίνεις απ’ αυτά. Εσύ ακούς μόνο τους ψιθύρους της κατακτητικής  σου  τάσης σ.
Μάθετε  και χωνέψτε το το.  Όλη η Ιωνία ήταν,  είναι και θα είναι   γεμάτη  Έλληνες θεούς και φιλοσόφους. 

             ΔΩΣ΄ΜΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ

Δώσ’ μου το χέρι σου,

να ζωγραφίσουμε το καλοκαίρι σου.

Πάθη να σβήσουμε από το τεφτέρι σου

που σε συνόδευαν απ’ τα παλιά.

Δώσ’ μου το χέρι σου,

να βάλω αντήλιο στο μεσημέρι σου

κι’ ας φέρει το νερό το περιστέρι σου

να ξεδιψάσουμε τη μοναξιά.

Δώσ’ μου το χέρι σου,

να σημαδέψουμε το χρυσαστέρι σου,

στ΄ αντάριασμα  του νου να γίνω ταίρι σου

συνταξιδιώτισσα σ’ αστροφεγγιές.

ΚΡΗΤΩΝ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

Κρητών εγκώμιον

«Κρήτης τις γαι’ εστίν

εν μέσω οίνοπι πόντω, καλή

και πίειρα, περίρρητος»..... ΟΜΗΡΟΣ

«Η Κρήτη είναι μια χώρα στη μέση του σκοτεινού πόντου, ωραία, εύφορος με την θάλασσα γύρω-γύρω » μάς πληροφορεί μέσα από την ηχώ των αιώνων η φωνή του Ομήρου

Ονομάστηκε Αέρια, για το ωραίο της κλίμα,Χθόνια,  (χθων –γη),Τελχινία, χώρα των Τελχίνων (χώρα τεχνών), Ιδαία , από το όρος Ίδη, Κουρήτις, ως χώρα τρέφουσα  Κούρους και  Κρήτη,  είτε από μία νύμφη μυθολογική νεράιδα, είτε από μιαν ομώνυμη θεά των Εσπερίδων.  Αυτήν την Κρήτη,  την Κρήτη  των μύθων, των θρύλων και του Μίνωα, την κατοικούν από αρχαιοτάτων χρόνων, άνθρωποι    ξεχωριστοί,  αυτόχθονες, που κρατούν τιμημένο το όνομά της, μέχρι  και σήμερα,  στης Ιστορίας το διάσελο. Αυτούς τους  κρητικούς τόλμησε να επιπλήξει  ο αγεωγράφητος κύριος Μουζάλας.

« Αυτό το βιολί ότι εγώ είμαι η εκλεκτή φυλή και δεν δέχομαι πρόσφυγες πρέπει να σταματήσει» είπε  αδιάντροπα,  απευθυνόμενος στον κρητικό λαό.  Τι είπατε κύριε Μουζάλα;  Μας μαλώσατε ;

Και τι γνωρίζετε εσείς  περί του χαραχτήρος του Κρητικού λαού. Τον γνωρίσατε, τον μελετήσατε; τον ζήσατε; 

Καλέ σωπάστε, μην τον γλωσσοτρώτε τον άνθρωπο. Άλλο ήθελε να πει κι άλλο ξεφούρνισε η γλώσσα του.  Μη σας ξαφνιάζει,  δεν είναι δα και η πρώτη φορά. Επί μονίμου βάσεως άλλα θέλει να πει και άλλα λέει. Κι όχι μόνο αυτός, συριζέικο κουσούρι είναι. Καλέ τούς ματιάσαμε τους ανθρώπους. Με τόσες επιτυχίες σε όλους του τομείς «φτύστε τους». Γι αυτό και μπερδεύει η γλώσσα τους. Και τώρα  που ακούστηκε από στόματος Μουζάλα    το ανιστόρητο  « η Ελλάδα και  η Κρήτη» (σαν κάτι το ξεκομμένο από το μητρικό σώμα τής Ελλάδος),  εσύ φταις που δεν κατάλαβες αμόρφωτε Κρητικέ, άλλο ήθελε να πει ο άνθρωπος. Σιγά που είχε στόχο να φέρει στο προσκήνιο την αυτονόμηση της Κρήτης! Μάθε επιτέλους να ερμηνεύεις την γλώσσα των κυβερνώντων. Όμως θυμήσου, εν τη ρύμη του λόγου και κατά λάθος, έχουν ειπωθεί όλες οι καταστροφικές αλήθειες που    συνωμοτικά και μεθοδευμένα κατάφεραν να γίνουν πραγματικότητα.

Το βλέπουμε και μπροστά μας. Οτιδήποτε που κατά λάθος  ειπώθηκε και διαψεύστηκε με ηχηρά λόγια τώρα που ήγγικε η ώρα πραγματοποιείται στο ακέραιο.

Ας επανέλθουμε στο θέμα μας κύριε. Αλήθεια μπορεί ο Κρητικός λαός να μην είναι ο «εκλεκτός» όπως εσείς το εννοείτε, είναι όμως ξεχωριστός (όπως  ξεχωριστός νιώθει κι ο κάθε λαός ) .

Είναι ξεχωριστός, γιατί είναι το σπίτι του μεγάλου  Θεού των Θεών και ανθρώπων ΔΙΑ. Γιατί εδώ μετέφερε την Ευρώπη ( θυγατέρα του Αγήνορα, βασιλέα της Φοινίκης) ο Δίας, μεταμορφωμένος σε άσπρο ταύρο. Ευρώπη όμως, σημαίνει «ευρύ όμμα» (γνώση). Εδώ κάρπισε λοιπόν  κι από εδώ  μεταδόθηκε  σε όλον τον κόσμο αυτή η γνώση.
 Γιατί, εδώ θεμελιώθηκε ο πρώτος πολιτισμός κι ο Μίνως έγινε ο πρώτος θαλασσοκράτορας. Αρχαιολογικά  δείγματα αποδεικνύουν ότι Κρήτες έφτασαν μέχρι την Αμερική.(Μ. Τσικριτσής).

Γιατί, ο Μίνωας δεν χρησιμοποίησε όπλα, όπως οι διασωθείσες παραστάσεις αποδεικνύουν για την εξάπλωση της αυτοκρατορίας του.
Γιατί,  ο Απόλλωνας με μορφή Δελφινιού  οδήγησε  το καράβι, με τους Κρήτες ναυτικούς, στους Δελφούς για να χτίσουν το ιερό του και να γίνουν οι ιερείς του.  

Γιατί, ο Ιδομενέας,  γιος του Δευκαλίωνα  και εγγονός του Μίνωα, συμμετείχε και διακρίθηκε για την αντρειοσύνη του στον Πόλεμο της Τροίας και
γιατί,  Κρης, ο Επιμενίδης έσωσε την Αθήνα από το Κυλώνειον άγος.

 Κινδυνεύουμε όμως να κατηγορηθούμε  για αρχαιολάτρες αν  μείνουμε μόνο σ’ αυτά. Κι  οι σύγχρονοι Κρήτες έχουν να επιδείξουν αυτά  και άλλα τόσα ανδραγαθήματα, γιατί των Μινύων είναι φύτρα.

 Κρήτες πολεμιστές,  πολέμησαν γενναία δίπλα στον Κων/ νο  Παλαιολόγο, προσπαθώντας να αποσοβήσουν το μοιραίο, δηλαδή  την πτώση της Πόλης .

  Ο εθελοντισμός των Κρητών στους αγώνες του γένους υπήρξε παροιμιώδεις .

Στους Βαλκανικούς πολέμους «το 4ο τάγμα εθελοντών Κρητών» και «το ανεξάρτητο σύνταγμα Κρητών» έγιναν παράδειγμα παλληκαριάς κι ανδρείας.. Ο «Ιερός λόχος» Κρητών φοιτητών συμμετείχε σε όλες τις ηρωικές μάχες για την απελευθέρωση της Ηπείρου.

Αλλά και  την υπόθεση της Μακεδονίας η Κρήτη την είδε  και δική της υπόθεση .  Κατέφθαναν λοιπόν κατά κύματα στην Μακεδονία μαχητές Κρητικοί, συνδέοντας το όνομά τους με τον μεγάλον αυτόν εθνικόν αγώνα. Έναν αγώνα, που ήταν καθοριστικής σημασίας για την σωτηρία και την επιβίωση του ελληνισμού της Μακεδονίας. Στον πόλεμο του σαράντα εκτός του ότι στα αλβανικά βουνά  πολέμησαν σαν λιοντάρια, οι Κρητικοί, έδωσαν το μοιραίο πλήγμα στο επίλεκτο σώμα των αλεξιπτωτιστών καταρρίπτοντας το γόητρο του ανίκητου άξονα.

  Καταλάβατε  τώρα κύριες Μουζάλα γιατί  νιώθουμε ξεχωριστοί, όπως φυσικά και κάθε άλλος τόπος της ελληνικής γης;

Ποιος είπε ότι δεν δεχόμαστε να φιλοξενήσουμε στον τόπο μας μετανάστες. Μα είμαστε παιδιά του Ξένιου Δία, μπορούμε  να κάνουμε διαφορετικά; Να μας πείτε όμως πόσο καιρό. Γιατί ευχή μάς άφησε ο άνακτας Δίας να φιλοξενούμε τον  ικέτη, τον οδοιπόρο, τον κατατρεγμένο αλλά όχι  για πάντα.Αυτό είναι φιλοξενία  κι όχι  η μόνιμη εγκατάσταση. Εξάλλου η πιθανότητα να καταφθάσουν πρόσφυγες από την Λιβύη, περισσότεροι από αυτούς που μπορεί να αντέξει το νησί  μας, είναι εφταφάνερη. Έχετε προβλέψει τότε τι θα γίνει;

Τώρα τα αλλόθρησκα αυτά  πολυφυλετικά πλήθη που θα καταφτάσουν στην νησί μας , που είναι χωρίς να το γνωρίζουν πιόνια των κυρίαρχων του κόσμου για την δημιουργία του παγκόσμιου χωριού που οραματίζονται,  θα μπορέσουν ποτέ να ενσωματωθούν στην Κρητική κοινωνία; Θα μπορέσουν ποτέ να νιώσουν τα στήθη τους να δονούνται από αγάπη για την γαλανή αυτή νεράιδα του Αιγαίου. Γιατί γι’ αυτούς δεν σημαίνουν τίποτα τα κρητικά βουνά, το γαλανό της θάλασσας και τ’ ουρανού, οι τάφοι των προγόνων μας, η ιστορία μας, ο πολιτισμός  και η παράδοσή μας. Θα μπορέσει ποτέ να αγγίξει τα μύχια της καρδιάς τους  το τραγουδιστό μας μοιρολόι. Θα αγγίξουν άραγε  τις χορδές της ψυχής τους,  το άκουσμα της  λύρας  κι οι κρητικές μαντινάδες; Θα μιλήσουν στην καρδιά τους τα  πολεμικά ζάλα του πεντοζάλη; Θα αποδώσουν σωστά  την ντοπιολαλιά μας, την γλώσσα του Ομήρου ή θα την καταργήσουν; Θα διασκεδάσουν με  την μπαλοθιά του γλεντιού; Θα εννοήσουν  την ασυμβίβαστη ψυχή του Κρητικού; Θα μπορέσουν  να χαρούν με την χαρά  μας και να κλάψουν με την λύπη μας. Γιατί   οι περισσότεροι είναι αποπαίδια ενός θεού ρατσιστή και η ζήλεια για τους ευνοημένους είναι αυτονόητη.

 Θα τους αφομοιώσουμε ή αυτοί εμάς; Γεννούν  ευτυχώς παιδιά ακόμη οι άνθρωποι των ορέων και οι αμετάλλακτοι  Κρητικοί , γεννούν όμως τόσα όσα χρειάζονται να κρατήσουν τον πληθυσμό μας κυρίαρχο μέσα στην πορεία των αιώνων;

 Δηλαδή  αν κάνουμε ένα ταξίδι στο μέλλον,  σε διακόσια  χρόνια θα βρούμε την Κρήτη μας ή  θα βρούμε μια Κρήτη   αγνώριστη; Μια Κρήτη ημίλευκη, με αλλοιωμένη την  γλώσσα, την παράδοση και τον πολιτισμό της. Γιατί πρωταρχικός σκοπός της νέας τάξης είναι η εξαφάνιση των φυλετικών διαφορών  κι η δημιουργία της ημίλευκης φυλής, καταργώντας τους κανόνες της φύσης.  Δηλαδή, η μεγαλύτερη ρατσίστρια είναι η φύση, που δημιούργησε τους ανθρώπους τόσο ανόμοιους, τόσο άνισα προικισμένους σε μυαλό, ομορφιά και νου.   Αυτή η διαφορετικότητα όμως που με τόση μανία πάνε να εξαφανίσουν οι «σωτήρες» είναι η ομορφιά της ζωής. Ακούστηκε από χείλη κυβερνητικά ότι η Ευρώπη κινδυνεύει από αιμομιξία και χρειάζεται νέο αίμα. Ευχαριστούμε τους  φωστήρες της ρήσεις αλλά δε θα πάρουμε. Θα παλέψουμε, κάθε λαός να διατηρήσει την διαφορετικότητα του. Αυτή είναι η ομορφιά του κόσμου.

Κύριοι κυβερνώντες,  συγκυβερνώντες ,κύριοι της Βουλής των Ελλήνων Γνωρίζουμε ότι περιμένουν την πατρίδα μας μεγάλα δεινά. Πείτε  μας τα τουλάχιστον με το όνομά τους. Η μάνα  Ελλάδα βογγά, ακούστε την κραυγή της. Ζητήστε τη βοήθεια μας.   Κι  όλοι  οι Έλληνες και την  ζωή τους θα δώσουν, ούτε μια σπιθαμή από τον  αιματοβαμμένο αυτόν τόπο να μην ξεπουληθεί στους φίλους κατακτητές . Έχει η πατρίδα μας πλούτη αμέτρητα, υλικά και πνευματικά. Έχει όπλα που δεν ξερνούν φωτιά και όλεθρο, ας τα αξιοποιήσουμε, όσο ακόμη είναι δικά μας.

 Μην ξεπουλάτε την πατρίδα   μας , την πατρίδα  του Δία, των  ηρώων και ημίθεων, γιατί η θεία Νέμεσις κραδαίνει σπάθα δικαιοσύνης κι αλλοίμονο στους διαπράττοντες την «ΎΒΡΙΝ».

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ

(δασκάλα, ποιήτρια, συγγραφέας)