Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ ΔΙΑ

Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ ΔΙΑ

                (Ιούλιος 2015)

Ο Δίας την πολύπαθη  Ιώ καθώς αγγίζει

 παιδί γεννάει εκ της αφής που Έπαφο το είπαν.

Ο Έπαφος την Μέμφιδα του Νείλου θυγατέρα

 νυμφεύτηκε κι απέκτησαν απόγονους σπουδαίους:

τον Kάδμο, τον Αγήνορα, τον Αίγυπτο, τον Θήβο

που απλώνονται εκπολιτιστές σε όλην την Μεσόγειο.

Ο Αγήνορας στην όμορφη Φοινίκη βασιλεύει,

κόρη γεννά πεντάμορφη που Ευρώπη ονομάζει.

Έρωτας κτύπησε βαρύς τον Δία σαν την είδε,

 Ταύρο λευκός εντύθηκε και μπρος της φανερώθη.

Εξελογιάστη η κορασίς  από την ομορφιά του

τα κέρατά του στόλισε με άνθη μυρωδάτα,

 πάνω του άστοχα έγειρε και το ταξίδι αρχίζει.

Σαν άνεμος,  λευκός θεός  το Αιγαίο διασχίζει.   

 Δελφίνια, Έρωτες, Τρίτωνες και Ποσειδώνιες αύρες

 συνόδευαν και έψαλλαν τον θεϊκόν υμέναιο. 

 Σε ολογάλανη αμμουδιά   στης Γόρτυνος τα μέρη

 ο Δίας μεταμορφωθείς γοητεύει την Ευρώπη

κι αυτή του γέννησε παιδιά ισάξια του Πατέρα,

 τον Μίνωα τον Ραδάμανθυ τον άξιο Σαρπηδόνα.

Η φύτρα του Αγήνορα η γαλανή Ευρώπη

στην γηραιά την ήπειρο το όνομα  χαρίζει

που δείχνει ότι οι πανάρχαιοι Έλληνες  εκπολιτίσαν 

κι άφησαν τα σημάδια τους  σε ολόκληρο τον κόσμο,

καταβολές ελληνικής προϊστορίας και δόξας.

Και τώρα ποιος αμφισβητεί την θέση της Ελλάδος

σε χώρο με  ελληνικό όνομα στολισμένο;

Ξεχάσατε ότι οι Έλληνες δομήσανε τον λόγο

και πρώτοι φωταγώγησαν τα άγονα σας σκότη.

Του άθλιου, θρησκευτικού Μεσαίωνα, σκεφτείτε,

η Αναγέννηση έβαλε στα θέμελα μπουρλότο

που πάλι πυροκροτητής ήταν η Ελλάνια λάμψη;

Καλοσκεφτείτε  το λοιπόν το ποιος χρωστάει στον άλλο.

 Η Ευρώπη αν λείπει η Ελλάς, Ευρώπη δεν λογάται.

Μα αν πάλι επιμένετε κάνετε δίκαια κρίση

Θέλουμε πίσω το ΟΝΟΜΑ, τις λέξεις, τις ιδέες,

τις σκέψεις άριστων ανδρών και των σοφών τις ρήσεις.   

Να βρείτε άλλο όνομα για την δημοκρατία,

το θέατρο, την μουσική, το ουράνιο στερέωμα,

τους όρους της Ιατρικής, τον όρκο του Ιπποκράτη

 και άλλες που στολίσανε την άμουση σας γλώσσα

Μπορεί να υπερβήκαμε το «μέτρον» των Αρχαίων.

Μάς πλάνεψαν τα δάνεια, που αλλού αποσκοπούσαν.

Τα πλάνα και τα ψεύτικα συνένοχους μας βρήκαν

γιατί ο σπόρος  της χαρά του γελαστού Διονύσου

εκάρπισε και σπόρισε, κληρονομιά σπουδαία.   

 Τώρα  ψυχροί επιλήσμονες, των Ολυμπίων την χώρα,

στην φτώχεια στην ταπείνωση στον όλεθρο ωθείτε.

Μα έχουμε όπλα οι Έλληνες στις αγορές του κόσμου,

 Απέθαντα, ακατάλυτα, μοναδικά, πανάρχαια

που δεν ξερνούν φωτιά και πύρ, αλλά ζωή και γνώση

 και  πάλι την πατρίδα μας στα ουράνια θα ανεβάσουν.

Γιατί είναι η ΕΛΛΑΔΑ μας του σύμπαντος η πύλη,

 του Απολλώνιου φωτός η ζωοδότρα μήτρα,

είναι η χώρα ισόθεων, θεών και ημιθέων.

Μη, μην τρομάζεις μάνα Ελλάς  είναι αποφασισμένος

 ο Δίας  με τον κεραυνό δίπλα σου  αρματωμένος,

 να σε κρατήσει σταθερά στο ανέβασμα και πάλι

πεντάμορφη, μοναδική στου χρόνου την αγκάλη.

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ

       (δασκάλα) 

Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ ΔΙΑ

Η ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ ΔΙΑ

                (Ιούλιος 2015)

Ο Δίας την πολύπαθη  Ιώ καθώς αγγίζει

 παιδί γεννάει εκ της αφής που Έπαφο το είπαν.

Ο Έπαφος την Μέμφιδα του Νείλου θυγατέρα

 νυμφεύτηκε κι απέκτησαν απόγονους σπουδαίους:

τον Kάδμο, τον Αγήνορα, τον Αίγυπτο, τον Θήβο

που απλώνονται εκπολιτιστές σε όλην την Μεσόγειο.

Ο Αγήνορας στην όμορφη Φοινίκη βασιλεύει,

κόρη γεννά πεντάμορφη που Ευρώπη ονομάζει.

Έρωτας κτύπησε βαρύς τον Δία σαν την είδε,

 Ταύρο λευκός εντύθηκε και μπρος της φανερώθη.

Εξελογιάστη η κορασίς  από την ομορφιά του

τα κέρατά του στόλισε με άνθη μυρωδάτα,

 πάνω του άστοχα έγειρε και το ταξίδι αρχίζει.

Σαν άνεμος,  λευκός θεός  το Αιγαίο διασχίζει.   

 Δελφίνια, Έρωτες, Τρίτωνες και Ποσειδώνιες αύρες

 συνόδευαν και έψαλλαν τον θεϊκόν υμέναιο. 

 Σε ολογάλανη αμμουδιά   στης Γόρτυνος τα μέρη

 ο Δίας μεταμορφωθείς γοητεύει την Ευρώπη

κι αυτή του γέννησε παιδιά ισάξια του Πατέρα,

 τον Μίνωα τον Ραδάμανθυ τον άξιο Σαρπηδόνα.

Η φύτρα του Αγήνορα η γαλανή Ευρώπη

στην γηραιά την ήπειρο το όνομα  χαρίζει

που δείχνει ότι οι πανάρχαιοι Έλληνες  εκπολιτίσαν 

κι άφησαν τα σημάδια τους  σε ολόκληρο τον κόσμο,

καταβολές ελληνικής προϊστορίας και δόξας.

Και τώρα ποιος αμφισβητεί την θέση της Ελλάδος

σε χώρο με  ελληνικό όνομα στολισμένο;

Ξεχάσατε ότι οι Έλληνες δομήσανε τον λόγο

και πρώτοι φωταγώγησαν τα άγονα σας σκότη.

Του άθλιου, θρησκευτικού Μεσαίωνα, σκεφτείτε,

η Αναγέννηση έβαλε στα θέμελα μπουρλότο

που πάλι πυροκροτητής ήταν η Ελλάνια λάμψη;

Καλοσκεφτείτε  το λοιπόν το ποιος χρωστάει στον άλλο.

 Η Ευρώπη αν λείπει η Ελλάς, Ευρώπη δεν λογάται.

Μα αν πάλι επιμένετε κάνετε δίκαια κρίση

Θέλουμε πίσω το ΟΝΟΜΑ, τις λέξεις, τις ιδέες,

τις σκέψεις άριστων ανδρών και των σοφών τις ρήσεις.   

Να βρείτε άλλο όνομα για την δημοκρατία,

το θέατρο, την μουσική, το ουράνιο στερέωμα,

τους όρους της Ιατρικής, τον όρκο του Ιπποκράτη

 και άλλες που στολίσανε την άμουση σας γλώσσα

Μπορεί να υπερβήκαμε το «μέτρον» των Αρχαίων.

Μάς πλάνεψαν τα δάνεια, που αλλού αποσκοπούσαν.

Τα πλάνα και τα ψεύτικα συνένοχους μας βρήκαν

γιατί ο σπόρος  της χαρά του γελαστού Διονύσου

εκάρπισε και σπόρισε, κληρονομιά σπουδαία.   

 Τώρα  ψυχροί επιλήσμονες, των Ολυμπίων την χώρα,

στην φτώχεια στην ταπείνωση στον όλεθρο ωθείτε.

Μα έχουμε όπλα οι Έλληνες στις αγορές του κόσμου,

 Απέθαντα, ακατάλυτα, μοναδικά, πανάρχαια

που δεν ξερνούν φωτιά και πύρ, αλλά ζωή και γνώση

 και  πάλι την πατρίδα μας στα ουράνια θα ανεβάσουν.

Γιατί είναι η ΕΛΛΑΔΑ μας του σύμπαντος η πύλη,

 του Απολλώνιου φωτός η ζωοδότρα μήτρα,

είναι η χώρα ισόθεων, θεών και ημιθέων.

Μη, μην τρομάζεις μάνα Ελλάς  είναι αποφασισμένος

 ο Δίας  με τον κεραυνό δίπλα σου  αρματωμένος,

 να σε κρατήσει σταθερά στο ανέβασμα και πάλι

πεντάμορφη, μοναδική στου χρόνου την αγκάλη.

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ

       (δασκάλα) 

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΡΥΑΤΙΔΩΝ

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  ΤΩΝ ΚΑΡΥΑΤΙΔΩΝ

      ( βρετανικό Μουσείο) Ιούνιος 2014

Ήταν μια ανοιξιάτικη, μια ηλιοφορούσα ώρα

που ήρθαν και σε συνάντησαν ξενιτεμένη κόρη,

πέντε ελληνίδες αδελφές από τον Παρθενώνα

κι όλος ο κόσμος άλαλος, το θαύμα τούτο εθώρη

Μοναδικές, αέρινες, με πάλλευκους χιτώνες

με κάνιστρα στην κεφαλή τη λουλουδοπλεγμένη,

άφθαρτες κι ακατάλυτες  εικοσιπέντε αιώνες,   

ήρθαν  να ελευθερώσουνε  μιαν αδελφή κλεμμένη.

«Έλα μαζί μας αδελφή στον κόσμο των θαυμάτων

η θέση  σου μένει κενή δυόμιση αιώνες τώρα.

στην γη των Καρυάτιδων και άλλων αγαλμάτων

που αμίλητα διαλαλούν ποια  είναι ετούτη  η χώρα»

Βέβηλα χέρια μόλυναν το άχραντο σου σώμα

σε ξένα μέρη σ’εφεραν μ’ άλλα γλυπτά οϊμένα   

και από το φως σας   πήραν φως και λάμπουνε ακόμα

Μουσεία απ’ τ’ Απολλώνιο φως φωταγωγημένα.

 Ορφανεμένος  στέκεται  ο ναός του Ερεχθείου

π’αλύγιστες σηκώνουμε πάνω στην κεφαλή μας 

μιαν αλήστου κάλλους εποχή δόξας και μεγαλείου

κι εσένα περιμένουμε κλεμμένη αδελφή μας.

Έλα να δεις τη μάνα μας την πολυδοξασμένη

 που κόσμους εγαλούχησε με της σοφίας το γάλα,

ξέφραγο αμπέλι που έφεραν  της πείνας οι ανέμοι

αλλόφυλους π’ αλλοίωσαν την όψη της Παλλάδας».

Κι αν θα μπορούσε ανθρώπινο αφτί να ερμηνεύσει

την ομιλούσα σιωπή που κραύγαζε «αδικία»

«η Καρυάτις πάραυτα στη θέση της να σπεύσει»

παρότρυναν το άγαλμα της τέχνης τα μνημεία.

Κι εκείνη αναταράχτηκε  και δάκρυσε η ματιά της

κι αθόρυβα μουρμούρισε πως «ήγγικε η ώρα»

 που θα ανοίξει τα φτερά, θα σπάσει τα δεσμά της

και θα επιστρέψει αλώβητη εις των θεών τη χώρα.

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ – ΖΩΙΔΑΚΗ (δασκάλα)

ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΛΑΔΑ

 ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΛΑΔΑ

Πώς να σε προσφωνήσω πολυώνυμη Θεά;

Ποιους ύμνους να συνθέσω ικετευτικούς

και πως θα τους ταξιδέψω στην μακρινή εξορία Σου;

Αιολόμορφη θεά που απ’ το κεφάλι του Διός

ξεπετάχτηκες πάνοπλη, αφού την Μήτιδα

 που κυοφορούσε εσένα, την κόρη του, εγκλώβισε μέσα του.

Ο Όλυμπος σείστηκε, η θάλασσα αναδεύτηκε,

 η γη αντιλάλησε κι γιος του Υπερίωνα

την ορμή των αλόγων εκόπασε

μπρος στο μεγαλείο της μορφής σου αειπάρθενε.

Ζωσμένη την Αιγίδα με το Γοργόνειο  μάτι,

 τιμωρός και πολέμιος ήσουν για το  σκοτάδι

το κακό και την άρνηση

Βασίλισσα της σοφίας που το «κλεινόν άστυ»

 τίμησες χαρίζοντας του  το ακτινοβόλο σου όνομα.

Ζηλωτές κι εραστές  σου εκείνοι

με ναούς αγάλματα και θρησκευτικά δρώμενα

το όνομα  σου επαξίως ετίμησαν.

Εργάνη Θεά, καλλιτέχνης υπέροχη που αθάνατα έργα

τού πνεύματος ύφανες γλαυκώπις Αθήνη!

 Ανηφόρησε και στήσου χρυσελεφάντινη ζώσα

 και μεγαλοπρεπής στον ιερό βράχο

και διαφέντεψε πάλι τα της πόλης σου.

Έλα ώ θεά πολυλάτρευτη 

και την πόλη σου τύλιξε με το θεϊκό πέπλο

που Αρρηφόροι παρθένες στον ιερό βράχο μετέφεραν.

Πάταξε νικηφόρε τις πλάνες

που σε εξόρισαν μακριά,

παραμέρισε την λήθη κι ελευθέρωσε τις αλήθειες

που είναι κλειδωμένες στους βωμούς

στα ιερά και στους ναούς σου.

Κάνε Παλλάδα να λάμψει ξανά η δόξα των Ολυμπίων.

Κάνε να ομιλήσουν χρησμούς συμπαντικούς

τα βουβαμένα μαντεία

 και να διακηρύξουν πανταχόθεν

την δόξα των Ελλήνων

που τηρώντας το  παράγγελμα

 «ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ»

 διακηρύττουν στα σύμπαντα

 «ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΩΡΑ»

ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

Το σπήλαιο γέννησης του Διόνυσου χιλιάδες χρόνια πριν αντιγραφεί αυτό από τη χριστιανική θρησκεία

          ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ (21-23 Δεκεμβρίου)

               ( η γέννηση των μονογενών υιών του θεού)

   Η παρουσία των Ελλήνων και του Ελληνικού πολιτισμού χάνεται στο βάθος του χρόνου. Στην  κυριολεξία  εξαπλώνεται σε όλον τον κόσμο, αφού πέρασε  στάδια κυκλικής καταστροφικής εξέλιξης  παγκόσμιας εμβέλειας. 
Ο προκατακλυσμιαίος πολιτισμός (χρυσή εποχή) καταστράφηκε . Ακολούθησαν άλλοι κατακλυσμοί που εξαφάνισαν τον πολιτισμό της

 « αργυρούς εποχής» για να φτάσουμε στην αρχαία  Ελλάδα (χάλκινη εποχή) σε ένα πολιτιστικό σημείο χαμηλότερο των προηγουμένων περιόδων. Κι όμως κατά τη φάση αυτή του ελληνικού πολιτισμού το σύστημα αξιών βρήκε την πλήρη εφαρμογή του σε όλους τους τομείς ,για να φτάσουμε στη μοναδική τελειότητα του Ερεχθείου και του Παρθενώνα κι  σ’ άλλους χώρους λατρείας των Ελλήνων θεών. Θρησκεία τους ήταν η παγκόσμιος θρησκεία της χρυσής εποχής προσαρμοσμένη στη νοοτροπία και στην ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων.  Τιμούσαν οι  Έλληνες του θεούς τους με πολλούς τρόπους .
Ο Ορφέας κατέταξε τις θρησκευτικές γιορτές του έτους σε  ένα σύστημα μυστηριακής σημασίας το οποίο συμβολίζει την πνευματική πορεία της ψυχής προς τη τελείωση της. Η ημερομηνία της αρχής των Μυστηρίων είναι η ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ( 21 Σεπτεμβρίου). Η φθινοπωρινή βροχή εικονίζει τις ουράνιες ακτίνες του φωτός . Όπως καλλιεργείται η γη, έτσι πρέπει να καλλιεργούνται κι οι ανθρώπινες ψυχές  για να εκδηλώνουν τις δυνάμεις τους. Κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΆΣΙΟ (21 Δεκεμβρίου) γιόρταζαν τη γέννηση του Διόνυσου του Ζαγρέως. Η  εορτή αυτή ήταν υψίστης σπουδαιότητας ,γιατί η ανθρώπινη ψυχή έφτανε στα όρια τέτοιας διανόησης που μπορούσε με τις επιδράσεις του Ουρανού να εκδηλώσει ικανότητες προς απόκτηση γνώσης με τη βοήθεια της οποίας μπορούσε να κατακτήσει τα μέσα της πνευματικής της ανόδου. Κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο γιόρταζαν και υμνούσαν τη γέννηση του ΔΙΟΝΥΣΟΥ του απελευθερωτή των ανθρωπίνων ψυχών εκ του Άδου. Οι  Ορφικοί μελετώντας τις μεταμορφώσεις των ψυχών της γης, γνώριζαν τα μέσα τα οποία θα τους καθοδηγήσουν για τα κατακτήσουν την αθανασία. ΟΙ μεγάλοι δάσκαλοι της μυστηριακής γνώσης οι οποίοι υπήρξαν ιδρυτές  όλων των αρχαίων θρησκειών γεννήθηκαν κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο.  Γέννηση τους όμως  δεν είναι η ανθρώπινη τους εμφάνιση ,αλλά η αλληγορική εικόνα της πνευματικής τους αναγέννησης ,αφού κατανικηθεί ο τιτανικός τους κόσμος.

Ο Ζεύς γεννήθηκε κατά τις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη(όπως ακριβώς και οΔιόνυσος , ο Οσιρις  ο Μίθρας και τόσοι άλλοι Μεσσίες) μέσα σε ένα σπήλαιο στο όρος Ίδη της Κρήτης.. Κινδύνευε από τον Κρόνο(όπως ο Χριστός από τον Ηρώδη).Τα ζώα που είχαν σαν χειμερινό τους καταφύγιο το σπήλαιο της Ίδης  οδηγούμενα από ένστικτο με την ανάσα τους ζέσταναν το βρέφος αιώνες πριν  κάνουν το ίδιο στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Κατά τα Διονυσιακά μυστήρια ο Ζευς  ανακήρυξε τον Διόνυσο «Υιό του». Ο Διόνυσος δε, φαίνεται να λέει στους υπό μύηση «είμαι η ζωή και ο θάνατος».Ο Ορφέας και άλλοι συνδέουν τη γέννηση του Διόνυσου με την εμφάνιση ενός ιδιαίτερα λαμπρού αστεριού γι’αυτό τον ονομάζουν «αστροφαή». Γιόρταζαν όμως κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο και την αναγέννηση του φωτός.Για τρεις ολόκληρες μέρες ο ήλιος δεν αλλάζει θέση  στο ουράνιο στερέωμα η ήλιος και την 25^η Δεκεμβρίου εμφανίζεται αναγεννημένος κλέβοντας από τη νύκτα(σκότος) το φως και χαρίζοντας το στην ημέρα. Τα Ηλιούγεννα λοιπόν γιόρταζαν  την 25^η Δεκεμβρίου οι πεφωτισμένοι μας πρόγονοι πριν η  «εξ αποκαλύψεως θρησκεία» οικειοποιηθεί και φέρει  στα δικά της μέτρα όσα από τη θρησκεία  των Ελλήνων δεν μπόρεσε παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες να εξαφανίσει και να  δαιμονοποιήσει. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που οι Έλληνες περιμένουν με συγκίνηση τη γέννηση του Θεανθρώπου που τώρα ονομάζεται Ιησούς, γιατί μέσα στα κύτταρα τους κουβαλούν υποσυνείδητες μνήμες της γέννησης των  δικών τους Θεών αιώνες πριν .Παρόμοια συγκίνηση προκαλεί και η μορφή της Παναγίας, στο πρόσωπό της  οποίας επέδωσαν στοιχεία και ιδιότητες των Θεαινών της πατρώας θρησκείας, όπως της   Παρθένου Αθηνάς , της Εκάτης ,της Αρτέμιδος . Την έβαλαν στη θέση της μάνας Γης. ΠΑΓΓΑΙΑ-ΠΑΝΑΓΙΑ. Επονομάζεται  βρεφοκρατούσα   γιατί κρατεί στην αγκαλιά της τον Ιησού όπως η ΜΑΝΑ ΓΗ κρατεί αγκαλιά   θείο βρέφος το Διόνυσο .            Όσο ο όρος «γλυκιά παρθένος» είναι κι αυτός ελληνικός και συναντιέται  σε πολλά μυστήρια. Στην Κρήτη μάλιστα εξέχουσα θέση κατέχει η Βριτομάρτις ,που μεταφράζεται στα Κρητικά «γλυκιά παρθένα».Μετά απ’ αυτά δε θα παραξενευτούμε όταν μάθουμε  ότι σε ένα Μινωικό χάραγμα με σκηνή δεντρολατρείας (το σημερινό χριστουγεννιάτικο δέντρο) ,παρουσιάζεται ομοίωμα της παράστασης της σπηλαιϊκής  γέννησης του «Θείου βρέφους».

 Σ’ αυτά  τα ιερά δέντρα  οι Μινωίτες και όχι μόνο, κρεμούσαν ομοιώματα, όπως κούκλες και περιστέρια, που συμβολίζανε  την «επιφάνεια» την εμφάνιση δηλαδή  στους ανθρώπους του θείου βρέφους που γεννήθηκε σε κάποιο σπήλαιο.  Προϋπήρχε  λοιπόν το χριστουγεννιάτικο δέντρο πριν τη γέννηση στη Βηθλεέμ, όπως προϋπήρχε και το σπήλαιο εντός του οποίου γεννήθηκε η «άμπελος η αληθινή» στοιχεία τα οποία αντέγραψε η εκ των έξω ερχόμενη νέα θρησκεία .

      Αρχέτυπες μνήμες  δημιουργούν στους  Έλληνες δυνατά συναισθήματα γι’ αυτές τις γιορτές γιατί τις αναγνωρίζουν δικές αφού είναι από χιλιετίες  καταγραμμένες στα κύτταρα τους .

ΚΑΛΑ  ΗΛΙΟΥΓΕΝΝΑ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ

               (δασκάλα)

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΠΑΘΙΟΥ

( στα παιδιά του Πακιστάν )

      (σφαγή σε σχολείο)

Στόμωσε από το αίμα το μαχαίρι

 κι έκπληκτα μάτια πώς κοιτάνε με ικεσία

καθώς καυτή φωτιά   ξερνάει  με μανία,

όπλο σ’ αναίτιου φονιά το χέρι.

Κρουνός  στο ναό της γνώσης δες ανοίγει,

 του δάσκαλου ρουφούνε τη σοφία

μα του άγριου μακελάρη η μανία

τ’ άνθινα όνειρα στο αίμα πνίγει

 

Αθώες κραυγές που φτάνουν  τα ουράνια

γκρεμίζουν του θεού το νόθο θρόνο

που  βλέπει τον ανθρώπινο τον πόνο

 με κιάλια απ΄ του απείρου την αφάνεια.

Αυτή η ωμή  σφαγή μιαν άλλη τόση

 άγρια, τέτοιες ημέρες  ανταμώνει

που αθώα  νήπια ο Ηρώδης θανατώνει  

 τον γιόκα  του θεού για να γλυτώσει.

Άφωνη αναρωτιέται η ανθρωπότης  

ποιος θείος νους οπλίζει λάθος χέρια

με όπλα φονικά και με μαχαίρια

 και έγινε  πια η ειρήνη ματαιότης.

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ- ΖΩΙΔΑΚΗ

        (δασκάλα) Δεκέμβριος 2014

6ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟ «ΔΕΛΦΙΚΟΝ ΙΔΕΩΔΕΣ-

          6^ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟ

                       «ΔΕΛΦΙΚΟΝ  ΙΔΕΩΔΕΣ-

ΘΕΣΠΙΣΗ  ΔΕΛΦΙΑΔΟΣ  ΥΠΟ  ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΗΤΑΣ  ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΌΤΗΤΩΝ  ΑΣΚΗΣΕΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ.

Στο κεντρικό κτήριο «του Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών» έγινε την Τετάρτη  3 Σεπτεμβρίου η επίσημη έναρξη του συμποσίου υπό την επιμέλεια και οργάνωση της καθηγήτριας Μαρίας Τζάνη.
Σε μια αίθουσα  πλημμυρισμένη από Απολλώνιο φως έγινε η έναρξη του συμποσίου βάζοντας τα θεμέλια της αναγέννησης της Δελφικής Αποστολής που επιχείρησε πριν χρόνια ο Άγγελος κι η Εύα Σικελιανού. Ο οραματισμός μιας καινούριας Ελλάδας  ανανεωμένης με εφ’ όπλου λόγχη τον αρχαίο μας πολιτισμό, τρεμοπετάριζε  στην πάλλουσα από ελληνικό ενθουσιασμό  αίθουσα του Πανεπιστημίου.
Χαιρετισμοί από τους επισήμους χειροκροτήματα και επευφημίες για να  ακολουθήσουν οι εισηγήσεις:
  Υπουργός  Γιάννη Μιχαλάκης : « Η Πολιτιστική Αμφικτιονία  ως απάντηση στην ανάγκη για Διεθνή Ειρήνευση και συνεργασία»
  Καθηγητής, Μανώλης  Κορκιδάκης: «το πεπρωμένο της Ελλάδος, της πολιτιστικής Μαραθωνοδρόμου, είναι συνάγειν τα διεσπαρμένα και μεταδίδειν το Φως δια της πολιτιστικής Διπλωματίας».
Για να ακολουθήσουν στις  συνεδρίες των άλλων ημερών πολλές και  σημαντικές και ελληνοπρεπείς εισηγήσεις:
Δικηγόρος  Νικόλαος Λαγουμιτζής : «μελέτει το παν και μη θρασύνου»
  Δρ.Χρήστος Κανάβας: «Το αξιακό περιεχόμενο των Δελφικών παραγγελμάτων".
  Αξιωματικός του Π.Ν Ευάγγελος Γονατάς: Γιατί ο απαιτούμενος κριτικός μηχανισμός προς άσκηση ορθής Πολιτιστικής Διπλωματίας δεν μπορεί να είναι άλλος παρά αυτός που διαπνέεται από το Δελφικό Ιδεώδες».
 Εκπ.συγγραφέας Ιωάννα Κόκλα: «Πυλαία Αμφικτιονία Δήμητρα»
 Λαογράφος .συγγραφέας Γεώργιος Λεκκάκης: « Η αυλή δημιουργός του Ελληνικού πολιτισμού».
 Δρ. Χρήστος Κεχαγιάς: «Η ευεργεσία ως αντίδοτο στην τυραννία» (στον Προμηθέα του Αισχύλου)
 Καθηγητής Αστροφυσικής Ξενοφών Μουσάς: « Οι ρίζες του Πολιτισμού και της Αστρονομίας στο Αιγαίο».
Η εμπνεύστρια και   Οργανώτρια του συμποσίου  Μαρία Τζάνη έκλεισε τη βραδιά  με το αμφιθέατρο να δονείται από τον καθαρό της Έλληνα λόγο, με φλέγοντα ερωτήματα να ταλαντεύονται να αιωρούνται παραπαίοντα και διστακτικά  μέσα στην αφυπνισμένη συνείδηση.
- Γιατί κύριε Υπουργέ τα «δελφικά παραγγέλματα που με τόση θέρμη εκθειάσατε δεν κοσμούν  τους τοίχους των Ελληνικών Σχολείων; Γιατί  παραγκωνίστηκε η γνώση η ελληνική και περιορίζεται στα αμφιθέατρα και στα συμπόσια μόνο για τους  εντελώς τυχαία αφυπνισμένους ; Γιατί υποτιμήθηκε η αξία του μύθου και της ελληνικής παράδοσης έναντι μια ξένης κι αλλότριας που μας επέβαλλαν θρησκείες και πολιτικές; Γιατί επιτρέπετε να ξεγυμνώνεται και να κακοποιείται  κι άλλο η μητέρα των γλωσσών η ελληνική;
 Είθε να φτάσει ως την καρδιά του Απόλλωνα η ευχή  να γίνουν πράξη τα συμπεράσματα και τα ψηφίσματα   του εφετινού  συμποσίου.
Σάββατο πρωί, η  συνέχεια στον ιερό χώρο των Δελφών με τον Δελφικό λόγο του Σικελιανού να δονεί τις κοιμισμένες συνειδήσεις μας.
«Κράξε αλαφριά ω! πανάρχαιο αιώνιο πνεύμα,
 μέσα μου ακόμη είναι η ορμή μου
με τη ζωή αν με μάγεψες και με καλείς ψηλότερα
εδώ είναι το κορμί μου».
Ναι, βρισκόμαστε εδώ στο ιερό χώρο του Μαντείου. στον ομφαλό της γης, στην αρχαία τοποθεσία των Αμφικτιονιών, μπροστά στον μεγαλοπρεπή ναό του Απόλλωνα. Εδώ όπου συναντήθηκαν οι δύο αετοί του Δία, εδώ που αντιλάλησε ο αναγεννημένος  Δελφικός λόγος του Σικελιανού, εδώ που επιχειρήθηκε η αναβίωση των Πυθικών αγώνων και των Δελφικών εορτών μέσα στους ερειπωμένους χώρους των αρχαίων θεάτρων. Με νεφέλες τυλιγμένος ο Πύθιος Απόλλων μάς παραστέκεται. Ακούμε τον Πύθωνα να βρυχάται ακόμη και μυρίζουμε την άχνα της θείας δάφνης. Μας πυρώνει η φλόγα του Δελφών και μεθυσμένοι από τους καπνούς της Δελφικής Πυθίας   αναμένουνε χρησμούς ευνοϊκούς για τη χώρα μας που βρίσκεται στου μαχαιριού την κόψη.
Κάτω από το σεληνόφως και μέσα στο  γεμάτο μυστήριο και θεϊκό μεγαλείο αρχαιολογικό χώρο  των Δελφών θα λάβουν μέρος  τα δρώμενα λήξης του συμποσίου και  οι βραβεύσεις σε σημαίνοντα πρόσωπα.
«Ελθέ μάκαρ Παιάν,Τιτυοκτόνε Φοίβε,
Αγλαότιμε, ολβιωδώτα χρυσολύρη,
Βάκχιε, Διδυμεύ, Μουσαγέτη  Πύθιε Τιτάν».
Όλοι σε στάση προσοχής και κατάνυξης όταν η βαριά μουσική φωνή των Κ. Κορκιδάκη και Μουσά  αντιλάλησε  στη Δελφική ερημιά τον Ορφικό ύμνο προς Απόλλωνα  για να συνοδευτεί βουβά από το επικλητικό δίστιχο του Σικελιανού:
 «Βοήθα με Γη κι εσύ Ουρανέ τον μέγα κόμπο λύστον,
πάνω στη γη η κιβωτός να πλέξει των Αρίστων».
Πέτρες αναπήδησαν, παππούδες βράχοι αναταράχθηκαν, χώματα ανατρίχιασαν καταπατητές σκιάχθηκαν στο ουρανομήκες  αυτό μήνυμα της αφύπνισης.
Κι έφτασε η ώρα των βραβεύσεων.
Νάτοι πάλι οι Μινωίτες στη χώρα του Απόλλωνα. Όπως παλιά που θαλασσοδαρμένοι καθώς  λένε πειθαναγκάστηκαν από τον Απόλλωνα  να έλθουν στους Δελφούς και να κτίσουν τον ιερό τούτο ναό έτσι και τώρα λεβέντες Κρήτες παρίσταται στον ιερό χώρο φερμένοι λες από τα χρόνια εκείνα τα μυθικά, βεβαιώνοντας την άρρηκτη σχέση τους με τους προγόνους Μινύες κι ο λόγος που τους έφερε εξ ίσου σημαντικός. Πόσο όμορφα ακούστηκε και πόσο έδενε με το περιβάλλον το κάλεσμα της κας Τζάνη στους εθελοντές γιατρούς του Αιγαίου του ΠΑΓΝΗ προς βράβευση. Το βραβείο παρέλαβε ο πρόεδρος  κύριος Βελιβασσάκης εν μέσω επευφημιών και ζωντανών μπράβο.
Τιμήθηκαν με το «βραβείο  Απολλωνίου Σοφίης» που απονέμεται σε ανθρώπους που έχουν ενστερνισθεί  τις απέθαντες αξίες του Ελληνισμού και τις αξιοποιούν  σε πράξεις που ανθρωπισμού που προάγουν και αναπαράγουν τον πάτριο πολιτισμό» ΕΥΓΕ ΤΟΥΣ.
Τέλος  το βραβείο « Homo hellenicus»δόθηκε  σε ξένο σκηνοθέτη που  προωθεί και προβάλει χρόνια τώρα τον ελληνικό πολιτισμό.
Ένας εσωτερικός συγκλονισμός μας ωθεί εκείνη τη στιγμή, σε πνευματικές ανατάσεις κι ελπίδες.  Η αναβίωση των Δελφικών εορτών κι αγώνων γίνονται σκοπό μας.
Να δώσουμε φωλιές όπως ονειρεύτηκε ο Σικελιανός σ’αυτές τις ακατάλυτες αξίες που όμοιες με αετούς που κάηκαν οι φωλιές τους πλανιώνται ορφανές πάνω από τα αποκαΐδια.
Έτσι Κρατώντας τον πυρσό που άναψε ο Σικελιανός; η Μαρία Τζάνη ύψωσε στο βωμό των Δελφών το λάβαρο της Δελφικής ιδέας κι εμείς από κοντά στηρίζομε την προσπάθεια της,  γιατί:
«καίει η δάφνη των Δελφών, πυρώνει η φωτιά ακόμη,
ζούνε οι Έλληνες θεοί με φωτοστέφανο στην κόμη».

   ΥΓ. Μεγάλη η προσφορά του Σπάρτακου από τις φρυκτωρίες,του ανιχνευτή θαμμένων μυστικών της Ελλάδος, γιατί με εθελοντική, επίπονη προσφορά απαθανάτισε με τη μαγική του κάμερα το ιστορικό συμπόσιο στο πανεπιστήμιο και τις τελετές στον αρχαιολογικό χώρο για τις δουν και να τις ακούσουν όλοι ο σκεπτόμενος Ελληνισμός.

 ΕΡΡΩΣΘΕ και ΑΓΑΛΛΕΣΘΕ ΕΛΛΗΝΟΠΡΕΠΩΣ!!!

ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ
(δασκάλα)